Seinasta bloggið

Seinustu daga er búið að vera meira en nóg að gera.  Bjössi og forledrar hans voru í heimsókn og einn daginn var ég að sýna þeim borgina og sá þá nokkra hluti hérna í fyrsta sinn, kominn tími til svona rétt í lokin. 
(Fleiri myndir á myndasíðunni)

Á sunnudaginn hélt ég, ásamt hinum 3 afs stelpunum smá kveðjuveislu fyrir vini okkar sem var mjög gaman.

Á miðvikudaginn hélt ég kveðjuveislu með bekknum mínum, þau og ég höfðum verið að skiðuleggja eitthvað og ákváðum að skella því saman.  Þau héldu ræður, komu með allskonar æðiselgann brasilískan mat og einnig höfðu þau búið til fyrir mig albúm með myndum og smá texta frá hverjum og einum.  Ég var eins og vitleysignur alla veisluna með tárin í augaunum og kökkinn í hálsinum en það voru flestar hinar stelpurnar líka og meira að segja sumir strákarnir.  

Nágrannarnir héldu smá grillveislu fyrir mig og Grant á miðvikudagskvöldið og þar var góður matur, æðsielgt fólk og glæsileg kaka með bandaríska-, íslenska- og  ríkisfánanum hérna.

Núna er seinasta kvöldið mitt í Natal liðið og ég hefði ekki getað eytt því betur.  Ég fór með fjölskyldunni út að borða á uppáhalds veitingastaðinn okkar allra sem er með matnum frá þessu landsvæði. Eftir það fórum við að Ponta Negra ströndinni þar sem ég fékk að stinga tánum í sjóinn í seinasta skiptið, allavega í bili.

Allt það sem ég hef upplifað, séð og kynnst hérna í Brasilíu er gersamlega ómetanlegt og mun ég búa að því alla ævi.  Ég á ansi erfitt með að trúa því að 11 mánuðir séu liðnir og tími kominn til að snúa aftur.  Það er ógerlegt að reyna að lísa því hvernig mér líður að vera að fara og það er satt sem mér var sagt að það er nauðsynlegt að hafa upplifað þetta til að skilja. 

Eu vou sentir tantas saudades do meu Brasil, as pessoas, a cultura e a vida em geral.  Quero ficar mais um tempinho, estou tao triste...



Sjáumst bráðum...
              Kveðja Sunna.

Sao Joao

Þessa helgi er hátíð til heiðurs dýrlingsins Sao Joao.  Það eru forró partý um allt n-austrið, fullt af allskonar mat sem er flestur gerður úr maís, inni í landi eru flestir með varðeld og margir sem sprengja flugelda.

Ég fór með nágrönnunum á sveitabæinn þeirra þar sem var gerður varðeldur, sprengdir flugeldar og allur hefðbundni maturinn sem mér fannst ekki góður.  Á laugardeginum fórum við með matargjafir í lítið samfélag sem er á jörðinni við sveitabæinn. Þar býr u.þ.b. 100 manns og nágrannarnir virðast nokkurn veginn sjá fyrir þessu samfélagi, þau byggðu meira að segja skóla og kirkju þar.

Á fimmtudaginn var ég í einhverju stress kasti yfir því að vera að fara og reyna að fara í gegnum allt dótið mitt og reyna að ákveða hvað ég vildi senda, hvað fer í töskuna og hvað verður eftir. Þetta tókst að lokum og á föstudaginn fóru 44 kg af stað heim og munu líkelga koma u.þ.b. 3 vikum á eftir mér þannig að sumir fá pakkann sinn aðeins seinna...

Sjáusmt eftir viku.

Amazonia

Það er sannleikanum samkvæmt að Amazon regnskógurinn er ekki einungis eitthvað sem maður sér heldur eitthvað sem maður upplifir.  Hljóðin, lyktin og einflaldega tilfinningin sem maður fær þarna.

Ég get ekki einu sinni komist nálægt því að lýsa hversu æðisleg þessi ferð var.  Allt sem ég sá og upplifði er alveg ómetanlegt og ég vil þakka mömmu og pabba aftur fyrir æðislegustu afmælisgjöf sem fyrir finnst.   

Ferðasagan verður frekar stutt að þessu sinni en þeir sem hafa áhuga fá að heyra restina eftur 2 vikur þegar ég kem heim.  Við skoðuðum Manaus, sigldum eftir ánni og sáum hvar Rio Negro e Rio Solimoes hittast en blandast ekki,  heimsóttum lítið samfélag við árbakkann, gengum um frumskóginn, sváfum á hengirúmum á bátnum, sváfum inni í miðjum skóginum og það sem heillaði mig mest var þegar við heimsóttum alvöru indiána ættbálk.  Þetta er einugis örlítill hluti af því sem var gert og til að endurtaka mig enn einu sinni þá á ég ekki orð yfir hvað þetta var mögnuð reynsla.
Einnig komnar nokkrar myndir inn á myndasíðuna.





Kveðja frumskógardýrið Sunna.

Einn stærsti draumurinn að rætast

Farin í frumskóginn....
Mun eyða næstu dögum á siglingu niður Amazon fljótið. Ég mun sofa inni í miðjum frumskóginum undir berum himni með öllum kvikindum skógarins.  Ég mun synda með krókódílum, slöngum og piranha fiskum. Ég mun verða brúnni. Ég mun upplifa alveg alveg ótrúlega hluti og njóta reynslunnar til hins ýtrasta.
Kveðja Sunna frumbyggi.

P.S. Í dag er ég búin að vera hérna í 300 daga sem mér finnst ansi magnað.

Vida boa baiana em Salvador

Í seinustu viku skellti ég mér til Salvador að heimsækja Lilju og það var alveg frábært.  Við fórum að versla sem var geggjað því ég er orðin ansi þreytt á þessum 4 búðum hérna sem er hægt að kaupa eitthvað í.  Það var farið á ströndina og borðað góðan fisk.  Einum degi eyddum við í Pelourinho sem er sögulegi parturinn af borginni.  Þar er fullt af gömlum krúttlegum húsum, fallegar kirkjur o.fl.   Seinasta daginn fórum við í sgilingu með stelpu sem heitir Verena og var skiptinemi á Íslandi, alveg ótrúelgt að sjá hversu vel hún náði íslenskunni.  Með í för voru einnig kærasti og systir Verenu.  Á bátnum var spiluð brasilísk tónlist (var örlítið túristalegt) og bornir fram ferskir ávaxtakokteilar sem voru æði.  Við stoppuðum á tveimur eyjum sem voru alveg ótrúlega fallegar. Um morguninn fyrir siglinguna fékk ég svolítið aðra sýn að sögulega/túristalega miðbæinn,  hvernig hann er áður en allt opnar og túristarnir flæða inn. Í öllum skotum var götufólkið sofandi og það sem fékk mest á mig og ég táraðist var að sjá hóp af götubörnum sofandi upp við vegginn á einu helsta ferðamanna stað borgarinnar.  Eymdin og sorgin var alveg svakaleg og mér leið ekki vel sérstaklega vegna þess hversu algengt þetta er hérna og að reyna ap ímynda sér hvernig líf þessara barna er og hversu niðurdrepandi framtíð þeirra mun að öllum líkindum verða.  Það er skoðum margra Brasilíbúa að ríkið sé ekki að vinna nóg í þessum málum og ég er alveg sammála, en aftur á móti er svo margt sem þarnast athygli og fjármagns að útlit er fyrir að langt sé í það að þetta skáni. Brasilía er svo fjölbreytt á allan hátt eftir landshlutum,  í suðrinu er mun minni fátækt og þar er víst sjaldséð sjón að sjá heimilislaust fólk og betlara sem er því miður dagleg sjón hérna.  Forseti Brasilíu, Luis Inacio Lula da Silva, kom frá mjög fátækri fjölskyldu og hann leggur mikla áherslu að stéttamuninn og kjör fólks og hefur m.a. fjölgað mikið skólum eins og mínum sem eru almenningsskólar sem veita mjög góða menntun.  Mjög skiptar skoðanir eru á honum,  fólkið í lægri stéttunum er oftast mjög hrifið af honum en efnaðri stéttirnar segja hann vera spilltann og líkar ekki vel við hann.  Ég veit ekki nóg um málið til að geta myndað mér skoðun en saga Lula (hann er kallaður það) er mjög áhugaverð, að hann hafi komsit svona langt þrátt fyrir að hafa einungis haft aðgöngu að almennings skólum og þar með, því  miður, ekki góðri menntun.  Það verður mjög áhugavert að sjá þróun Brasilíu næstu ár og áratugi, þróunin virðist vera á réttan veg og ég vona innilega að landið haldi áfram á þeirri braut.
Efnahagurinn hefur batnað upp á síðkastið því útflutningur er ein af aðaláherslunum og landinu tókst að verða sjálfu sér nægt varðandi eldsenyti.  Brasilíska fyrirtækið Petrobras er víst eitt af fremstu fyrirtækjum heimsins í þróun Bio diesels og ef það skilar sér gæti það gert mjög góða hluti fyrir efnahaginn. Annað sem ríkisstjórnin gerði til að rétta efnahaginn af var að setja himinháa innflutningsskatta og söluskatta til að ýta undir framleiðislu innanlands.  Á mörgum raftækjum eru jafnvel yfir 200% álagning, sem dæmi kostar myndavélin mín sem ég keypti á 250 dollara í Bandaríkjunum hérna ca. 850 dollara og flestir símar eru u.þ.b. tvöfalt dýrari hérna en heima á klakanum.

Ég skellti nokkrum myndum inn á myndasíðuna og linkurinn er hérna til hægri.

Í gær fékk ég vegabréf þannig að ég mun komast heim sem ég er ansi ánægð með.



Kveðja Sunna
         Beijos

As noticias da "brasileirinha" no cidade do sol...

Seinustu daga er ekki mikið búið að gerast nema seinustu helgi kom Elísa Rún í heimsókn og við ætluðum að vera allan tímann á ströndinni en var þá ekki rigning og vindur hérna í borg sólarinnar.  Í staðinn var verslað, farið í bíó og svo verslað aðeins meira.  Annars nota ég hvert tækifæri til að læra fyrir fjarnámsprófióð í Verzló næsta mánudag og ég væri alveg meira en til í að geta lært oftar en það verður víst bara að hafa það. 

Frá og með næsta föstudegi verð ég ekki lengur "föst" í Brasilíu því þá kemur vegabréfið mitt.  Fer af stað á morgun með Fed-ex frá íslenska sendiráðinu í Washington og svo þarf ég bara að fara og heimsækja breska ræðismanninn, kvitta á helling af pappírum og þá fæ ég vegabréf.

Næsta þriðjudag mun ég svo þurfa vegabréfið mitt til að fljúga til Salvador til að heimsækja Lilju.  Ég hlakka ekkert smá til að hitta Lilju og kynnast Salvador því ég missit af svo miklu þar í ferðinni og man ekkert svo mikið af því ég sá (var eiginlega ennþá með matareitrun og hölt).  Það verður svo gaman í Salvador og sjá Lilju og allt, get ekki beðið.

Ætla að nýta tækifærið og fara að læra núna. 
Kveðja Sunninha.
_______________________________________
Viðbót:
Núna rétt áðan var ég inni hjá mér og heyrði þvílílík öskur og hljóp fram. Þá hafði mamman rekist á risastóra könguló inni hjá systrum mínum.  Pabbinn fór þá að leita að köngulónni, fann hana og drap hana.  Þessi könguló var viðbjóðsleg og risastór.  Búin með sporðdrekana og risa köngulærnar, næst á dagskrá slöngur.

Joao Pessoa

Seinustu hlegi fór ég með nágrönnunum til Joao Pessoa sem er höfuðborgin í ríkinu fyrir neða mitt ríki.  Ég fékk aðeins að kynnast borginni og leist mjög vel, hefði mjög gjarna vilja vera lengur og sjá meira en það verður að bíða betri tíma.  Ég fór einnig á tónleika með hljómsveit sem heitir Asa de Aguia. Ég þekkti voða lítið af tónlistinni en þetta var samt mjög gaman.



Á leiðinni heim stoppuðum við á veitingastað og þar var lítill krúttlegur api í keðju.  Hann var ekkert smá krúttlegur og ég sá hann opna kókoshnetu og borða hana (þetta var voða fyndið, hann sat uppi í tré og nartaði í bitana og henti þeim svo niður þar sem hænurnar tóku þá og borðuðu). Aftur á móti var mjög freistandi að sleppa honum en það var ekki hægt.



Fleiri myndir á myndasíðunni.
Kveðja Sunna.

Er að fríka út

Ég er gersamlega að fríka út. Það er búið að rigna í tæpa 2 sólarhringa og þar af leiðandi er húsið stútfullt af pöddum sem eru allsstaðar, meira að segja inni á fötunum mínum.  Það er fluguský í kringum mig og allar flugurnar eru að reyna að bíta mig.  Vonandi kemur aftur sól á morgun svo pöddurnar fari. ég hef aldrei séð rigningu í meira en 2-3 tíma hérna þannig að þetta er eitthvað skrýtið.

Páskar o.fl.

Páskarnir hérna í Brasilíu voru alveg ágætir. Vikuna áður fór ég að heimsækja Elísu Rún og kom heim á laugardeginum fyrir páska.  Það var mjög gaman að skreppa til Currais Novos til Elísu, við skemmtum okkur alveg einstaklega við það að horfa á skaupið og frétta annálinn og borða súkkulaðirúsínur og þrista (það er voða gaman að fá að vera Íslendingur í smá stund),  restina af dvölinni tókum við því bara rólega, ég fór með henni einu sinni í skólann sem var mjög frábrugðinn mínum en mun skárri en furðulegi skólinn sem Elísa var í áður.  Húsið hennar var alveg fáranlega stórt miðað við Brasilíu og það skrýtna var að helmingurinn var tómur.  Ég fékk næstum taugaáfall fyrsta kvöldið þegar ég var inni í eldhúsinu, það var dimmt og ég sá rottu uppi á borði og skrækti smá. En þessi rotta er víst gæludýr og býr uppi á einu litlu borði inni í eldhúsinu, mér tókst að snerta hana einu sinni en fékk hroll og fannst hún ógeðsleg, ekkert mál að halda á krókódýl en rottur eru allt annað mál.  Það var annað fyndið gæludýr heima hjá Elísu sem vakti mig einn mroguninn, ég heyrði alltaf eitthvað hljóð sem ég var ekki viss hvort væri borvél eða barn að gráta, svo kom í ljós að það ar páfagaukur.  
Loftslagið þarna virðist vera of kalt fyrir mig þar sem ég náði mér í þessa fínu flensu, alveg eins og seinast þegar ég var þarna.  Það er viðbjóðslegt að fá flensu í Brasilíu því til að ná hitanum niður þarf að fara í ískalda sturtu nokkrum sinnum á dag þannig að ég var alltaf inni í sturtunni titrandi úr kulda, en þetta virkaði því hitinn snarlækkaði.  Brasilíbúar eru svolítið spes þegar kemur að því að vera veikur, fólk vill alltaf dæla mann fullann af einhverjum lyfjum og svo fara með mann upp á spítala til að fá sýklalyf vegna hálsbólgu og móðgast og hlada að maður sé hálfviti því að sjálfsögðu er þetta alveg út í hött (ég sagði það samt ekki, útskýrði þetta svolítið öðruvísi).
Spítalamenningin hérna er alveg ótrúleg, alveg sama hvað þá vill fólk fara upp á spítala.  Reyndar eru engir heimilislæknar eða læknavaktir og mér skilst að það sé líak svolítið í fólki að fara alltaf um elið og eitthvað gæti mögulega verið að því meðferðarúrræðin eru takmarkaðari heldur en annarsstaðar.  Það kemur fólki líak mjög á óvart að við skiptinemarnir sem komum frá löndum sem eru með mjög góð heilbrigðiskerfi hvað við förum sjaldan upp á spítala og erum, miðað við Brasilíubúana, neikvæð á að taka mikið af lyfjum. Þið getið rétt ímyndað ykkur ef allir Íslendingar færu alltaf upp á spítala ef þeir fengju smá flensu eða kvef, eða ef fólk ætlaði á sýklalyf í hvert sinn sem það fengi smá hálsbólgu, maður yrði meira eða minna á pensilíni allt árið.

Mér fannst frekar fúlt að sjá að páskarnir voru eins og jólin að því að leiti að það eru engvir siðir eða hefðir.  Páskaegg eru étin frá því þau koma í búðirnar fram að páskadag þegar þau klárast.  Mér fannst alveg hræðilegt að fjölskyldan væri búin að borða páskaeggin sín fyrir páska.  Þau gáfu mér páksaegg sem ég að sjálfsögðu geymdi fram á páskadag og ef ég hefði hvatt systur míanr til að geyma smá af sínum fram á páskadag hefði ég verið ein að borða páksaegg á páskadag.  Mér finnst bara svo sorglegt að það séu engar hefðir eða siðir í kringum neitt, fólk veit hreinlega ekki hverju það er að missa af.  Mér til mikillar ánægju var páskaeggið mitt mjög gott á bragðið sem ég bjóst ekki við því brasilískt súkkulaði er einfaldlega ekki gott á bragðið, en svo kom í ljós að það var þýskt.  Annars var ekkert spes á páskönum, það voru 2 frídagar í skólunum en það var ekkert haldið upp á neitt inni á heimilinu.  REyndar á pálmasunnudag þá var lítil skrúðganga fram hjá húsinu mínu þar sem fólk söng og hélt á kertum og pálma laufum og í Currais Novos sáum við Elísa stóra skrúðgöngu þar sem búið var að skella Jesú bognum undan stórum krossi ofan á gamlan bíl (mér fannst þetta ekki mjög smekklegt) og svo gekk fólk um allan bæinn.

Vil bara taka það fram að ég er nývöknuð á þessarri mynd.


Í seinustu viku fór ég með Grant og afa hans að heimsækja borgina Macao og þar sáum við næst stærstu salt vinnslu í heimi sem var mun skemmtilegra en ég hélt.  Það voru stór "salt fjöll" um allt. Vatnið var mjög sérstakt á litinn vegna þess hversu hátt saltmagnið er í því, sumsstaðar glitarði á það eins og litla kristalla.  Á einum staðnum fengum við að hlaupa upp á eitt af salt fjöllunum og smakka saltið sem var það saltasta sem ég hef smakkað. Óunnið salt er mun saltara á bragðið en unnið salt (hljómar kannski örlítið skringilega).  Á leiðinni heim þurftum við að snúa við og taka stórann krók því vegurinn var lokaður vegna óeirða og mótmæla.  Landlausa fólkið sem býr í skúrunum við vegina voru að reyna að vekja athygli fólks á þeirra ástandi og reyna að fá ríkið til að gera eitthvað til að hjálpa þeim.





Kofar landlausa fólksins.


Á leiðinni heim lærðum við Grant það líka að þegar stór dýr deyja eins og t.d. kýr og
hesta eru þau bara skilin eftir þar sem dau duttu til að rotna. Við komumst að þessu því við keyrðum fram hjá frekar mikið rotnaðri kú við hliðina á veginum.  Við komumst einnig að því að fólk kippir sér ekkert við því að keyra á dýr, við keyrðum á stórann fugl á veginum. Við vorum eini bíllinn þannig að afinn hefði einfladlega getað hægt á sér og vikið fyrir fuglinum en allt kom fyrir ekki og við keyrðum á fuglinn og ég hljóðaði upp fyrir mig í sjokki.  Við Grant trúðum þessu ekki en þetta þykir víst alveg eðlilegt. Ég gæti ekki verið meira ósammála.

Það er farið að verða mjög erfitt að skrifa á íslensku, ég á erfitt með að orða hluti og óviss á stafsetningu. Það er fullt af innsláttarvillum en ég á orðið erfitt með þetta.  Íslenskan er ekkert grín...

Það eru fleiri myndir á mynda síðunni, linkurinn er hérna til hægri.

Kveðja Sunna.

Babbarammbammbamm...

Elsku litla sæta systir mín er að fermast í dag.  Ég er frekar döpur að vera ekki heima, en ákvað að gera mitt besta til að halda upp á daginn henni til heiðurs.  Ég bakaði marengstertu, sem varð svolítið öðruvísi því ekkert er eðlilegt hérna í Brasilíunni. Það hjálpaði  einnig ekki að ég kann ekki að gera botninn, bara marengsinn.

Það fyrsta sem ég gerði var að setja eggjahvítur og sykur í skál, en þar sem það eru engin mælitæki, hvortki vigt, desilítramál né mæliskeiðar þá slumpaði ég allsvakalega á sykurmagnið.

Þetta er ég að gá hvort þetta sé nóg þeytt, var mjög fegin þegar ég fattaði að þetta var tilbúið.


Næst tók við að setja "deigið" inn í ofninn, á komst ég að því að það voru hvorki til bökunarplötur né bökunarpappír, en ég fann eitthvað stálform og fékk lánaðan álpappír hjá nágrönnunum.  Næsta mál á dagskrá var að kveikja á ofninum, ég var löngu búin að að því, hélt ég, en hann var ennþá ískaldur.  Ég fiktaði í öllum tökkum en endaði á því að biðja ráðskonuna hjá nágrönnunum um að koma og sýna mér hvernig á að kveikja á ofninum (p.s. þetta er gasofn, ég kann að kviekja á venjulegum ofnum).

Marengsarnir í ofninum :), sá efri er á pizzudisk.


Eftir langa bið og þreytu í agunum við að stara á ofninn (ég ætlaði ekki á láta þetta brenna) þá var maregnsinn tilbúinn og leit nokkuð eðlilega út.



Á meðan að marengsarnir kólnuðu fór ég að vesenast við að þeyta rjómann. Rjómi í Brasilíu er duft sem maður kaupir í poka og blandar við mjólk og hrærir. Þessi "rjómi" líkst rjóma hvorki í bragði, áferð né útliti en þetta var alveg ágætt.

Ég notaði 2 svona poka...


Þetta er semsagt duftið og mjólkin, áður en ég hrærði það.


Núna var ekkert eftir en að skella "rjóma" á milli marengsanna og ofan á, bræða smá vont brasilískt súkkulaði til að sulla yfir og brytja niður vondu jarðarberin.  Rúsínan í pylsuendanum var að setja hinn tignarlega íslenska fána ofan á kökuna.



Ótrúelgt en satt þá var kakan æt í lokin en jafnaðist engann veginn á kökurnar heima.

Til hamingju með daginn elsku Sigga mín og ég vona að alvöru fermingakakan þín hafi verði betir.
Kveðja Sunna.